Ég hef stundum sagt, svona meira í gríni en alvöru, að ef ég er með verndarengil, þá er hann í fúll tæm djobbi.  Veslings greyið ætti að vera á tvöföldu yfirvinnukaupi.  Það sannaðist um daginn.  Við Lóa og Sölvi vorum að koma frá Akureyri eftir dúndrandi vel heppnaða sýningu.  Við vorum að gefa út ljóða og listaverkabókina Dúett.  Ég las upp í Deiglunni og Lóa sýndi myndirnar úr bókinni.  Fullt af fólki og mikið gaman.  Við gistum eins og venjulega í hjólhýsinu hjá foreldrum mínum og það var auðvitað notalegt.  Núnú.  Síðastliðinn mánudag lögðum við af stað til Egilsstaða í rjómablíðu á tiltölulega nýfenginni Hondu.  Ég sat í aftursætinu eins og fínn maður, Sölvi frammí og Lóa keyrði.  Við komumst klakklaust framhjá áftagerði og vorum að nálgast Skútustaði þegar eitthvað óútskýranlegt gerðist og bíllinn uppgötvaði hvað það er gaman að hafa sjálfstæðan vilja en í leiðinni hvað það er varasamt.  Bíllinn tók nokkrar dýfur eins og belja að vori og stökk og snéri sér og dansaði fram yfir kantinn á veginum, flaug svo eithvert út í buskann eins og hver önnur maskína gerir sem fagnar nýfengnu frelsi.  Ég var svo lánsamur að steinrotast við fyrstu veltu og tók því ekki þátt í hremmingum Sölva og Lóu sem upplifðu allt.  Ég rankaði bara við mér á hvolfi, í belti og með blóð um allt andlitið og sá Sölva eins og eitthvert lítið dýr inni í einhverri risastórri kássu af járnarusli.  Ég losaði beltið, hlunkaðist niður og náði að opna gluggann, dró Sölva fram til mín og ýtti honum út um gluggann og skreið svo á eftir.  Eins gott að ég er tiltölulega grannur.  Þégar ég kom út sá ég að það var komið fullt af fólki, Lóa var hlaupandi fram og til baka að tína upp hluti, Sölvi sat alblóðugur á teppi.  Ég fór og þurrkaði það mesta framan úr honum og fór svo eins og fífl að tína upp bækurnar og eitthvað dótarí þar til mér var sagt af afskaplega notalegum manni að ég ætti vinsamlegast að leggjast niður.  Ég vildi ekki taka slíkt í mál.  Manninum tókst þó að sannfæra mig um að ég ætti að leggjast og setti á mig hálskraga sem og á Sölva.  Ég sá í fjarska tvær þyrlur koma aðvífandi og fékk pínulítið flassbakk og sá fyrir mér nokkur atriði úr Víetnam myndum.  Mjög undarlegt.  Enda er þetta allt saman í svolítilli þoku.  Sumsé, við Sölvi vorum sendir með tveimur þyrlum og Lóa með sjúkrabíl, þar sem við feðgar litum verr út og ég hafði rotast.  Sem er víst ekki heillavænlegt.  En ég get þá alltaf notað það sem afsökun fyrir afglöpum og gleymsku.  Ég verð að segja að liðið í þyrlunni var alveg hreint yndislegt og fólk sem ég sá ekki en komst að seinna að hefði verið þarna sendi mér dásamlega strauma.  Svona er lífið yndislegt og furðulegt.  Við vorum á sjúkrahúsi á Akureyri um það bil einn og hálfan sólarhring og það var alveg ágætt.  Ég náði að horfa á fjórar bíómyndir þar sem mér fannst reyndar óþarflega mikið af bílslysum í hverri mynd.  Maður verður svolítíð paranojd af svona löguðu en það bjargast.  Ég er rifbeinsbrotinn og með glóðarauga, Lóa er marin og blá eftir öryggisbeltið og Sölvi er skemmtilega krambúleraður.  En við erum öll við prýðilega heilsu og í það minnsta á lífi. 

Eins og ég segi, verndarengillinn minn og okkar ætti fyrir löngu að verða orðinn ofurþreyttur og úttaugaður.  Nema náttúrulega þeir séu fleiri en einn og taki vaktaskipti.  Hvílíkt starf.

Guðlaun fyrir mig.

Önnur aðalsprauta Les Rita Mitsouko, Frédéric Chichin, lést fyrir stuttu úr krabbameini eftir hraðvirka tveggja mánuða baráttu.  Þar er missir.  Og kaldhæðið að lesa texta eins frægasta lagsins þeirra:

Marcia Baila

Marcia, elle danse sur du satin, de la rayonne
Du polystirène expansée à ses pieds
Marcia danse avec des jambes
Aiguisées comme des couperets
Deux flêches qui donnent des idées
Des sensations
Marcia, elle est maigre
Belle en scène, belle comme à la ville
La voir danser me transforme en excité

Moretto
Comme ta bouche est immense
Quand tu souris et quand tu ris
Je ris aussi, tu aimes tellement la vie
Quel est donc ce froid que l'on sent en toi?

Mais c'est la mort qui t'a assassinée, Marcia
C'est la mort qui t'a consumée, Marcia
C"est le cancer que tu as pris sous ton bras
Maintenant, tu es en cendres, cendres
La mort, c'est comme une chose impossible
Et même à toi qui est forte comme une fusée
Et même à toi, qui est la vie même, Marcia
C'est la mort qui t'a emmenée

Marcia danse un peu chinois
La chaleur
Dans les mouvements d'épaules
A plat
Comme un hiéroglyphe inca
De l'opéra

Avec la tête
Elle danse aussi très bien
Et son visage
Danse avec tout le reste
Elle a cherché
Une nouvelle façon
Et l'a inventée.

C'est elle, la sauterelle
Ia sirène en mal d'amour
Le danseur dans la flanelle
Ou le carton.

Moretto
Comme ta bouche est immense
Et quand tu souris et quand tu ris
Je ris aussi, tu aimes tellement la vie
Quel est donc ce froid
Que l'on sent en toi ?

Mais c'est la mort
Qui t'a assassinée, Marcia
C'est la mort
Tu t'es consumée, Marcia
C'est le cancer
Que tu as pris sous ton bras
Maintenant
Tu es en cendres, en cendres
La mort
C'est comme une chose impossible
Pour toi
Qui est la vie même, Marcia
Et même à toi
Qui est foroe comme une fusée
C'est la mort
Qui t'a emmenée
Marcia ...

Ekki þar fyrir.  Fólk á væntanlega margfalt flóknara líf en ég og örugglega bloggvænna.  En hva?  Búinn að fara suður að vinna á fréttastofu Stöðvar2 eina helgi, búinn að fara suður til Gevlavígurs að halda eina sýningu með Lóu.  Það var reyndar fullkomlega manísk ferð.  Lögðum af stað í flugi strax eftir kennslu á þriðjudegi, náðum í bílaleigubíl í Reykjavík og brenndum til Keflavíkur þar sem við tókum upp myndirnar hennar Lóu og hengdum upp til að verða ellefu.  Brenndum svo til Reykjavíkur og keyptum okkur Subway og fórum með samlokurnar á hótelið.  Ég fékk mér örlítð koníak.  Um morguninn fórum við í morgunmat og hittum svo Sillu sem er að vinna í bókinni okkar.  Svo brenndum við tl Keflavíkur og sátum jafnréttisráðstefnu sem endaði á því að ég las upp úr sonnettusveignum mínum sem ég vonast til að komi út fyrir jól. Fórum síðan eftir rauðvín og notalegheit til hennar Rutar systur minnar og átum þar og höfðum notalegt.  Og svo um morguninn brenndum við til Reykjavíkur og náðum flugi heim.  Ég náði að kenna klukkan tíu og svo að vinna eins og venjulega til um það bil fimm. 

"So it goes."

Sá sem veit hvaðan þessi tilvitnun er má óska sér. 

Frá  Ugga vini mínum, getur einhver svarað þessu:

Rakst á innsláttarvillu í umhverfispjöllum og fór að hugsa: hvað er umhverfispjalla?
Þótti þá lag að leita til þín - það er jú ekki síst út af nágrenni þínu sem mikið hefur verið spáð í umhverfi.  Eru þetta kannski venjulegar götuhórur í sumarvinnu úti í náttúrunni?

Hjá þjóð sem úthýsir ráðstefnu klámframleiðenda, þykir mér svolítið undarlegt að geta samþykkt þó ekki væri nema orðið: "Starfsmannaleiga."  Eru starfsmenn sumsé eitthvað sem hægt er að láta ganga kaupum og sölum svona eins og hvern annan smóking eða bíl?  Eru starfsmenn eitthvað sem hægt er að láta höndla með og það fullkomlega löglega?  Af hverju eru þá ekki til hlutir á borð við kvennaleigur, mannaleigur, fjölskylduleigur?  Hvað kallar maður melludólg og hvað kallar maður vændi í þessu samhengi?  Hvernig er hægt að réttlæta það að selja fólk á einn hátt en ekki annan?  Og ef einhver vogar sér að segja að það sé allt í lagi að reka starsmannaleigu, vegna þess að þetta sé gert fyrir þá sem vilja vinna fyrir sér og að þannig geti þeir haft það betra en heima hjá sér, þá má hinn sami rökstyðja vændisrekstur.  Hver er munurinn á vændishúsi og starfsmannaleigu?  Einhverjir karlpungar misnota sér eymd annarra til þess að græða peninga.  Og réttlæta það með því að segja að þeir séu að gera öllum gott.   Dýpra verður varla sokkið í hræsninni.  Er nema von að manni blöskri stundum?

Var að skrifast á við vin minn og væla undan sjálfum mér.  Bútur af svarinu er hér, mér finnst þetta ansi gott:

Æ, kallgarmurinn. Hugur minn er allur hjá þér.

Nema reyndar litli-heilinn: hann er að velta fyrir sér þessum furðulegu Íslendingum sem þykjast ekkert klám vilja (hvað voru þeir að gera dagana sem einhver lélegasta klámmynd allra tíma, af Gumma í bdsm, var á netinu?). Hvar er fegurðarskyn þessarar þjóðar? Svo koma menn ekki auga á tækifærin í þessu, þótt hér sé geipað grimmt um upplýsinga- og þekkingariðnað. Er ekki klámið hans langstærsta svið? Idjótar. Það væri líka fín landkynning að láta taka upp nokkrar sætar senur við Geysi og Gullfoss (það er nú ekkert minilibido í þeim náttúruperlum), svo ekki sé nú minnst á hópreið á Þingvöllum.