Ég hef stundum sagt, svona meira í gríni en alvöru, að ef ég er með verndarengil, þá er hann í fúll tæm djobbi.  Veslings greyið ætti að vera á tvöföldu yfirvinnukaupi.  Það sannaðist um daginn.  Við Lóa og Sölvi vorum að koma frá Akureyri eftir dúndrandi vel heppnaða sýningu.  Við vorum að gefa út ljóða og listaverkabókina Dúett.  Ég las upp í Deiglunni og Lóa sýndi myndirnar úr bókinni.  Fullt af fólki og mikið gaman.  Við gistum eins og venjulega í hjólhýsinu hjá foreldrum mínum og það var auðvitað notalegt.  Núnú.  Síðastliðinn mánudag lögðum við af stað til Egilsstaða í rjómablíðu á tiltölulega nýfenginni Hondu.  Ég sat í aftursætinu eins og fínn maður, Sölvi frammí og Lóa keyrði.  Við komumst klakklaust framhjá áftagerði og vorum að nálgast Skútustaði þegar eitthvað óútskýranlegt gerðist og bíllinn uppgötvaði hvað það er gaman að hafa sjálfstæðan vilja en í leiðinni hvað það er varasamt.  Bíllinn tók nokkrar dýfur eins og belja að vori og stökk og snéri sér og dansaði fram yfir kantinn á veginum, flaug svo eithvert út í buskann eins og hver önnur maskína gerir sem fagnar nýfengnu frelsi.  Ég var svo lánsamur að steinrotast við fyrstu veltu og tók því ekki þátt í hremmingum Sölva og Lóu sem upplifðu allt.  Ég rankaði bara við mér á hvolfi, í belti og með blóð um allt andlitið og sá Sölva eins og eitthvert lítið dýr inni í einhverri risastórri kássu af járnarusli.  Ég losaði beltið, hlunkaðist niður og náði að opna gluggann, dró Sölva fram til mín og ýtti honum út um gluggann og skreið svo á eftir.  Eins gott að ég er tiltölulega grannur.  Þégar ég kom út sá ég að það var komið fullt af fólki, Lóa var hlaupandi fram og til baka að tína upp hluti, Sölvi sat alblóðugur á teppi.  Ég fór og þurrkaði það mesta framan úr honum og fór svo eins og fífl að tína upp bækurnar og eitthvað dótarí þar til mér var sagt af afskaplega notalegum manni að ég ætti vinsamlegast að leggjast niður.  Ég vildi ekki taka slíkt í mál.  Manninum tókst þó að sannfæra mig um að ég ætti að leggjast og setti á mig hálskraga sem og á Sölva.  Ég sá í fjarska tvær þyrlur koma aðvífandi og fékk pínulítið flassbakk og sá fyrir mér nokkur atriði úr Víetnam myndum.  Mjög undarlegt.  Enda er þetta allt saman í svolítilli þoku.  Sumsé, við Sölvi vorum sendir með tveimur þyrlum og Lóa með sjúkrabíl, þar sem við feðgar litum verr út og ég hafði rotast.  Sem er víst ekki heillavænlegt.  En ég get þá alltaf notað það sem afsökun fyrir afglöpum og gleymsku.  Ég verð að segja að liðið í þyrlunni var alveg hreint yndislegt og fólk sem ég sá ekki en komst að seinna að hefði verið þarna sendi mér dásamlega strauma.  Svona er lífið yndislegt og furðulegt.  Við vorum á sjúkrahúsi á Akureyri um það bil einn og hálfan sólarhring og það var alveg ágætt.  Ég náði að horfa á fjórar bíómyndir þar sem mér fannst reyndar óþarflega mikið af bílslysum í hverri mynd.  Maður verður svolítíð paranojd af svona löguðu en það bjargast.  Ég er rifbeinsbrotinn og með glóðarauga, Lóa er marin og blá eftir öryggisbeltið og Sölvi er skemmtilega krambúleraður.  En við erum öll við prýðilega heilsu og í það minnsta á lífi. 

Eins og ég segi, verndarengillinn minn og okkar ætti fyrir löngu að verða orðinn ofurþreyttur og úttaugaður.  Nema náttúrulega þeir séu fleiri en einn og taki vaktaskipti.  Hvílíkt starf.

Guðlaun fyrir mig.